ခဏေလး ေစာင့္ေပးပါ......
  • Share this
  • Sumbit to Digg
  • Sumbit to StumbleUpon
  • Sumbit to Delicious
  • Sumbit to Technorati
  • Sumbit to Reddit
  • Sumbit to Mixx
  • Sumbit to Twitter
  • Sumbit to Furl
  • Sumbit to Design Float
  • Sumbit to Blinklist
  • Sumbit to Yahoo Buzz
  • Sumbit to Google Bookmarks

(က)

က်ေနာ္သူႏွင့္လူခ်င္းမေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္မွာ…. ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ပင္ရွိၿပီ။ သူက …မြန္ျပည္နယ္ က်ဳိက္ေကာ္ သိမ္ဆိပ့္ဘက္က ျဖစ္သည္။ သူ႔အသားအရည္က ျဖဴျဖဴ…. အလံုးအထည္က ေသးေသးညႇပ္ညႇပ္ပင္…။ ပအုိ႔၊ ျမန္မာကျပားဟု ထင္ရသည္။ ဆံပင္အားတုိတုိညႇပ္ထားသျဖင့္ သူ၏ ေလးေထာင့္ က်က် မ်က္ႏွာက ပို၍ေပၚေနသည္။ ထုိင္းလယ္သမား အက်ႌ ညိဳညိဳျပာျပာ အေရာင္အဆင္းအား အၿမဲလိုလို ၀တ္ဆင္ ထားတတ္သည့္ သူ႔အား က်ေနာ္က ‘အာဋာ၀ကခ်န္မေလာင္း’ ဟူ၍ ထုိင္းလူထုေခါင္းေဆာင္ ခ်န္မေလာင္းႏွင့္ ေရနံေျမမွ အာဋာ၀က သခင္ဖုိးလွႀကီးအမည္ႏွစ္ခုအား တြဲ၍ေခၚ၏။ သူကမူ ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာႏွင့္ ၿပံဳး၍သာ ေနသည္။
က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးအတြင္း ၾကည့္မိေတာ့ ဘြဲ႔ဒီဂရီရရွိခဲ့ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္…. မူလတန္းျပ ဆရာလုပ္လား လုပ္ရဲ့...။ စာေရး စာခ်ီ လုပ္လားလုပ္ရဲ့...။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း... ခ်ဲ ေရာင္းေနၾကျပန္၏။ ဤတြင္ က်ေနာ္ ဘာလုပ္မလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့... ထုိင္းသို႔ ထြက္ခဲ့မိသည္ပင္။
သူက... ထုိင္းသို႔ ၁၉၉၃-၉၄ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ကတည္းက ေရာက္ခဲ့ၿပီး မဲေဆာက္၊ သာေဆာင္ရန္း၊ ဖုတ္ဖ၊ မဲဟန္ေဆာင္၊ အတာ စသည့္ ထိုင္းၿမိဳ႕မ်ား၌ အလုပ္စံု လုပ္ခဲ့ဖူးသည့္အတြက္ ထိုင္းဘာသာစကားအား ထုိင္းတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ပင္ ေျပာႏုိင္၏။

ျမန္မာျပည္၌ အတန္းပညာ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္သည့္အထိ သင္ၾကားခဲ့ၿပီး…. အေ၀းသင္ပညာအား ဆက္၍ သင္ယူရင္း…. ထုိင္းႏုိ္င္ငံသို႔ တက္၍ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သူႏွင့္ စေတြ႔၍ သိရွိခဲ့သည္က လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၇ခုႏွစ္..။ က်ေနာ္ ထိုင္းသို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီး ကယ္ရီကပင္ က်ေနာ့္အား မဲေဆာက္ရွိ ‘ယူနီအိုးရွင္း’ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံတြင္ အလုပ္သြင္းေပး၏။ ေမာ္တာအထည္ခ်ဳပ္အလုပ္က က်ေနာ့္အတြက္ ခက္လြန္းလွသည့္လုပ္ငန္း။ က်ေနာ္က ႀကံေတာင္သူ…။ က်ေနာ္မိဘမ်ားကလည္း ႀကံေတာင္သူမ်ားပင္…။ ငယ္စဥ္ကတည္းက က်ေနာ္ ထိေတြ႔သိရွိ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္က.. ႀကံစုိက္မည္။ ႀကံခုတ္မည္။ ႀကံစည္းမည္။ ၿပီးလွ်င္ သၾကားစက္သုိ႔ လွည္းႏွင့္တုိက္၍ ႀကံသြင္းမည္။ ဤသည္ပင္... က်ေနာ္သိရွိ ကြၽမ္း၀င္ခဲ့သည့္ အလုပ္….။ တခါတရံတြင္မူ သၾကားစက္သို႔ တာ၀န္ေက် ႀကံသြင္းၿပီး ပိုလွ်ံသည္တုိ႔အား ႀကံသကာခ်က္သည္တုိ႔လည္းရွိ၏။ ဤအခါမ်ားတြင္ က်ေနာ္က မီးထုိးေပးရ၏။ မုိးၿဗဲဒယ္အိုး... ေလးလံုး... ငါးလံုး ဆက္၍ မီးထုိးရျခင္းျဖစ္သည္။ အစြန္ဆံုးတြင္ရွိသည့္ ဒယ္အိုးအား ဆူပြက္သည္အထိ မီးထိုးရသည္မွာ မလြယ္….။ ေခြၽးၿပိဳက္ၿပိဳက္ က်ရသည္။

ထားေတာ့...။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္ ႀကံေတာင္သူ တစ္ေယာက္ဘ၀ႏွင့္ပင္ ႀကံခင္းအလယ္၌ ဘ၀အား အဆံုးသတ္မည္လား။ ဒါမွမဟုတ္…. ဘယ္လုပ္မလဲ….။ က်ေနာ့္၏ အတန္းပညာကလည္း မယ္မယ္ရရ မရွိ။ ရွိသည္ပဲထားဦး... က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးအတြင္း ၾကည့္မိေတာ့ ဘြဲ႔ဒီဂရီရရွိခဲ့ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္…. မူလတန္းျပ ဆရာလုပ္လား လုပ္ရဲ့...။ စာေရး စာခ်ီ လုပ္လားလုပ္ရဲ့...။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း... ခ်ဲ ေရာင္းေနၾကျပန္၏။ ဤတြင္ က်ေနာ္ ဘာလုပ္မလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့... ထုိင္းသို႔ ထြက္ခဲ့မိသည္ပင္။

‘ယူနီအိုးရွင္း’ စက္ရုံတြင္ အလုပ္စ၀င္ရန္ ပထမ အင္တာဗ်ဴး၏။ ၿပီးလွ်င္... ေမာ္တာစက္အား ခ်ဳပ္ျပရသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္သူႏွင့္ စတင္ ေတြ႔ဆံုမိျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုင္းတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္အား ထုိင္းလုိေမး၏။ သူက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပး၏။ အစမ္း ေမာ္တာ ခ်ဳပ္ျပေတာ့လည္း သူကပင္ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့၏။ ဤမွစ၍ သူ႔အား က်ေနာ္စ၍ သိကၽြမ္းခဲ့၏။

(ခ)

ယူနီအိုးရွင္း အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံတြင္ က်ေနာ္က အထည္ခ်ဳပ္သမား... သူက က်ေနာ္တုိ႔ လုိင္း၏ လိုင္း၀ဏၰ….။ လုိင္း၀ဏၰ ဆိုေသာ္လည္း သူက အျခား ထုိင္း၀ဏၰမ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္ အတူပင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ကဲ့သို႔ပင္ အလုပ္အားလုပ္၏။ မွားလွ်င္ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ႏွင့္ပင္ ရွင္းျပ၏။ သူတင္မက... က်ေနာ္တို႔ စက္ရုံ၏ မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးကလည္း အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ နားလည္မႈရွိ၏။ နားလည္မႈဟူသည္က အလုပ္သမားမ်ား၏ ခံစားခြင့္၊ လုပ္ခႏွင့္ သက္သာ ေခ်ာင္ခ်ိေရးအား နားလည္း သေဘာေပါက္၍ စာနာျခင္းျဖစ္သည္။ မန္ေနဂ်ာႀကီးကလည္း ထုိင္းမဟုတ္။ အလုပ္ရုံပိုင္ခြင့္ႏွင့္အတူ ထိုင္၀မ္က ပါလာသည့္ တရုတ္အမ်ဳိးသမီးႀကီးျဖစ္၏။ ထုိစဥ္က ညစဥ္ (၁၁)နာရီအထိ O.T (အခ်ိန္ပို)ဆင္းရ၏။ လုပ္ခကလည္း တစ္လလွ်င္... ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ သံုးေထာင္ေလာက္ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္က ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ သံုးေထာင္သည္ မက္ေလာက္သည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား တစ္ေယာက္၏ ၀င္ေငြဟု ဆုိရမည္။ ယူနီအုိးရွင္းတြင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ၿပီး မဟာခ်ဳိင္သို႔တက္ရန္ အဆက္အသြယ္ရ၏။ အဆက္အသြယ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ကပင္ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္ ယူနီအုိးရွင္းမွထြက္ၿပီး မဟာခ်ဳိင္သို႔ တက္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၈ခုႏွစ္...။ ဤမွစ၍ သူႏွင့္က်ေနာ္ ကြဲသြားခဲ့ၾက၏။

(ဂ)

မဟာခ်ဳိင္ခရီးက... က်ေနာ့္အတြက္ အဆင္မေျပခဲ့...။ ခ်ဳပ္ရပါမူ ေနာက္ဆံုး... အဖမ္းခံရၿပီး ျမ၀တီသို႔သာ ေရာက္ခဲ့ရ၏။ ျမ၀တီတြင္ တစ္ပါတ္ခန္႔ ေသာင္တင္ေနၿပီး မဲေဆာက္သို႔ ျပန္ကူးခဲ့၏။ မဲေဆာက္သို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီး မဲကုရွိ ‘ဘြန္ခ်ိဳင္း’ ရုံတြင္ အလုပ္ျပန္၀င္၏။ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့၏။ သူႏွင့္က လူခ်င္းျပန္မေတြ႔ေတာ့...။ ယခုျပန္ေတြ႔ေတာ့... မဲေဆာက္ အခ်ဳပ္ေထာင္အတြင္း၌...။ သူလည္း တရားမ၀င္၊ ၀င္ေရာက္မႈႏွင့္ ထုိင္းအခ်ဳပ္ေထာင္သို႔ ေရာက္ေန၏။ က်ေနာ္သည္လည္း... ဤသို႔ပင္။

သပိတ္ကာလအတြင္း သပိတ္သမား (၁၅၂)ေယာက္၏ စား၀တ္ေနေရးက အေရးတႀကီး ေျဖရွင္းေနၾကရသည့္ ျပႆနာတရပ္ပင္...။ တေန႔လွ်င္... ဆန္တစ္အိတ္ကုန္၏။ ဟင္းရံဖုိးက ဘတ္ (၅၀၀)သည္ အနည္းဆံုး...။
ထိုင္းေထာင္ အတြင္း သူႏွင့္က်ေနာ္ စကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ေရွ႕ေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္မ်ား...။ သူတုိ႔၏ ‘ယူနီအုိးရွင္း’ တိုက္ပြဲအေၾကာင္းက က်ေနာ္တို႔ စကား၀ိုင္းတြင္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ေနရာယူ၏။ က်ေနာ္ကလည္း ‘ယူနီအုိးရွင္း’ အလုပ္သမားေဟာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္၍ စိတ္၀င္စား၏။ သူတုိ႔ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ ‘ယူနီအိုးရွင္း - ၂၀၀၅’ တုိက္ပြဲက စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္း၏။ ၿပီးလွ်င္... သူတုိ႔၏ ဦးေဆာင္မႈ။ အားလံုး၏ ညီညႊတ္မႈ…..။ စသည့္တုိ႔က တုိက္ပြဲအား ေအာင္ပြဲသို႔ ခ်ီေစခဲ့၏။ က်ေနာ္က...။

“ဟို ထုိင္၀မ္ မန္ေနဂ်ာႀကီးက ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား...။ ဘာလုိ႔ အခုလိုျဖစ္ရတာလဲ”

“အရင္အမ်ဳိးသမီး မန္ေနဂ်ာက ေကာင္းတယ္။ အလုပ္သမားေတြနဲ႔လည္း အဆင္ေျပတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခု မန္ေနဂ်ာအသစ္ကို ထပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ မန္ေနဂ်ာႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီး သူတို႔အခ်င္းခ်င္း အာဏာလုတာလည္း ပါတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးကို ေခ်ာက္တြန္းၿပီး အလုပ္ျပဳတ္ေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ထိုင္း မန္ေနဂ်ာအမ်ဳိးသမီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို ႏွိပ္ကြပ္လာတယ္။ အလုပ္သမားေတြကို သူကိုယ္တုိင္ ျဖဳတ္ပစ္တာလည္း ရွိတယ္။ အရင္ကလစာ ေလးေထာင္ေလာက္ရတဲ့ သူက သူ႔လက္ထက္မွာ ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ပဲ ရေတာ့တယ္။ စည္းကမ္းေတြကလည္း ပိုၿပီးတင္းက်ပ္လာတယ္။ ၾကာေတာ့ အလုပ္သမားေတြက မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အထည္ေကာက္ ေစ်းနႈန္းေတြလည္း ေလ်ာ့လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္းခံၿပီး ဆက္လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ေျပာရင္လည္း ေျပာတဲ့သူကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္တယ္။ ဟိုတုန္းက အလုပ္သမားေတြထဲမွာလဲ မညီၾက ေသးဘူးေလ...။ လက္သည္းဆိတ္မွ လက္ထိပ္နာဆိုသလိုပဲ ရွိၾကတာကိုး...”

သူ႔စကားက ျပတ္သြား၏။ ခရာထြက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္နွင့္ သူစကားေျပာေနရာမွ ထလိုက္ၾကသည္။ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ မဲေဆာက္ေထာင္ထဲတြင္က... ညေန -၃နာရီ ထုိးလွ်င္ ထမင္းေကၽြးၿပီ။ ထမင္းစားေဆာင္သို႔ တန္းၿပီး သြားၾကရသည္။ မဲေဆာက္ ေထာင္အတြင္း ထမင္းဟင္းက... အသားငါး ေရလံုျပဳတ္ႏွင့္ ဆန္လံုးညိဳထမင္း...။ က်ေနာ္ႏွင့္သူ လူတန္းႀကီးအတြင္း၀င္၍ တန္းစီၿပီး ထမင္းစားေဆာင္သို႔ သြားၾက၏။ ထမင္းစားၿပီးသည့္ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပင္ ေန၍ရသည္။ အလုပ္မရွိ၊ ဘုတ္မရွိ။ ဟိုစုစု သည္စုစုႏွင့္ စကားေျပာၾက၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကႏွင့္...။ က်ေနာ္က ယူနီအိုးရွင္းအေၾကာင္း ဆက္၍ေမးသည္။

“ျပႆနာ စျဖစ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာတာကေတာ့ သႀကၤန္မတုိင္မီ သံုးလပိုင္းေလာက္မွာ အလုပ္ကပါးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခြင့္ယူၾကတယ္။ ခြင့္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုမန္ေနဂ်ာက အမႈိက္ေကာက္ခိုင္းတယ္။ စက္ရုံနဲ႔ မဆုိင္တဲ့ လမ္းေပၚက အမႈိက္ေတြပါ လိုက္ေကာက္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြက မခံႏိုင္...။ ျပန္ေျပာေတာ့ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ထြက္သြားလို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔အထက္က မန္ေနဂ်ာကို အေၾကာင္းၾကားတယ္။ စည္းကမ္းေဖာက္တယ္ေပါ့။ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚဆူၿပီး ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီလိုမလုပ္ပါဘူးလို႔ လက္မွတ္ထုိးခုိင္းတယ္။ အစာေတာ့ မေၾကဘူးေပါ့။ မခံႏိုင္ၾကဘဲအထဲမွာ တႀကိတ္ႀကိတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။ ေနာက္ျပႆနာျဖစ္တာက သႀကၤန္ကို ႏွစ္ရက္ပဲ ပိတ္မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ လစာကိုလည္း (၁၃)ရက္ေန႔မွ ထုတ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က အလုပ္သမား အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတယ္။ အထည္ေကာက္ ေစ်းႏႈန္းေတြ တုိးေပးဖုိ႔ တုိးမေပးႏုိင္ရင္ လစာအျဖစ္ ေျပာင္းေပးဖုိ႔ သႀကၤန္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ဘာာသာေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ပိတ္ရက္ျဖစ္လုိ႔ ပိတ္ေပးဖုိ႔ တင္ျပတယ္။ သႀကၤန္မတိုင္ခင္ လစာလည္း ထုတ္ေပးတယ္။ သႀကၤန္ကိုလည္း ပိတ္ေပးလိုက္တယ္။ လစာကိစၥ၊ ေစ်းႏႈန္းကိစၥနဲ႔ စည္းကမ္းပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို သႀကၤန္ၿပီး (၁၈) ရက္ေန႔မွ ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။

(၁၈)ရက္ေန႔ က်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ (၃)ေယာက္ ရုံးခန္းကို သြားၿပီးေမးတယ္။ လစာထဲက ဘာေတြ ျဖတ္ေတာက္ထားလည္း ဆိုတာလည္း သိခ်င္တယ္။ တုိးေပးဖို႔ ေျပာတယ္။ သူက က်ေနာ္တို႔ စက္ခန္းထဲ လိုက္လာၿပီး အစည္းအေ၀း လုပ္တယ္။ သူ ဒီစက္ရုံမွာ လုပ္လာတာ (၆)ႏွစ္ရွိၿပီး ဒီလိုတစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမလိုက္ေလ်ာႏုိင္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္”

သူကေျပာရင္းႏွင့္ စိတ္အား ထက္သန္လာဟန္ရွိ၏။ သူတုိ႔၏ တုိက္ပြဲက မဲေဆာက္အလုပ္သမားသမိုင္းတြင္ ကဗၺည္းတြင္ ေလာက္သည့္ တုိက္ပြဲသမိုင္း...။ သူက... စကားအားရပ္ရင္း... ပြတ္ခၽြန္အား လိပ္၍ဖြာ၏။ က်ေနာ္က သူတို႔ သပိတ္သမားတုိ႔ ေနထုိင္ေရးႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ေမးသည္။ ၿပီးလွ်င္... ထုိင္းရဲ၊ ထုိင္းလူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေမးမိ၏။

“အလုပ္ခန္းက ထြက္လာၿပီး အေဆာင္မွာ သြားေနၾကတယ္။ ထမင္းကားလာေတာ့ ထမင္းေတြကို ရုံးခန္းထဲ ယူသြားၿပီး မင္းတုိ႔ကို တစ္ေယာက္မွ မေကၽြးဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ အခ်ိန္က (၁၂)နာရီ ထုိးေနၿပီ။ စက္ရုံ တစ္ရုံလံုးနီးပါး အ၀တ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ထြက္လာၾကတာ။ လူ (၁၆၀)ေလာက္ရွိတယ္။ စက္ရုံေရွ႕ လမ္းမေပၚ ေရာက္လာတယ္။ စက္ရုံထဲမွာ ၀ဏၰေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူတို႔က ၾကားလူဆိုေတာ့ လိုက္ထြက္လို႔ မရဘူး။ လမ္းေပၚမွာ (၂)နာရီနီးပါးေလာက္ ရပ္ေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသစ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔လူေတြ ေနရာခ်ၿပီး ညေန (၄)နာရီေလာက္မွာ အလုပ္သမား ကာကြယ္ေရးရုံးကို က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေမာင္ျမင့္တုိ႔ သြားတုိင္ခ်က္ ဖြင့္တယ္။ က်ေနာ္က ျပႆနာကို ေျပာျပၿပီး အလုပ္သမား (၁၅၂)ေယာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္ေနေၾကာင္းေျပာေတာ့ အလုပ္သမား ကာကြယ္ေရးရုံးက သူတုိ႔သိၿပီးၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္လုိသိလဲ ေမးေတာ့အခုပဲ စက္ရုံမန္ေနဂ်ာ ေရာက္လာၿပီး သူေမာင္းထုတ္တာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ထြက္သြားၾကတာလို႔ ေျပာသြားတယ္။ ဆႏၵျပတာလို႔လည္း ေျပာသြားတယ္။ ရုံးကို က်ေနာ္တုိ႔က အမႈဖြင့္ဖုိ႔လာတာလို႔ ေျပာေတာ့ သူတုိ႔အမႈဖြင့္ေပး လိုက္တယ္။ ရုံးကေနျပန္ရင္ စက္ရုံျပန္သြားလိုက္ပါ မန္ေနဂ်ာက သူနဲ႔ေဆြးေႏြးဖို႔ မွာသြားတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀)ေယာက္ပဲ သြားၾကတာ။ စက္ရုံကို ေရာက္ေတာ့ (၃)ေယာက္ပဲ ၀င္ခြင့္ေပးလို႔ ကိုေမာင္ျမင့္ရယ္၊ ကိုလွၾကည္ရယ္၊ ကိုနန္းရယ္ သံုးေယာက္ပဲ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္။ စက္ရုံထဲေရာက္ေရာ မန္ေနဂ်ာက သူတုိ႔သံုးေယာက္ကို ဓါတ္ပံုရိုက္တယ္။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ သူမေခၚဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ လာတာလည္းဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္တယ္။ သူတုိ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ ညာေခၚတာမွန္း အဲ့ဒီေတာ့မွ သိတယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးနဲ႔ ရဲေတြ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေရာက္လာတယ္။ မဲေဆာက္ သတင္းဌာနက ျဖစ္ရပ္ကို ေမးသြားတယ္။ ရဲကလည္း အလုပ္သမားလက္မွတ္ေတြ ထုတ္ျပေတာ့ မဖမ္းဘဲ ျပန္သြားတယ္”

သပိတ္ကာလအတြင္း သပိတ္သမား (၁၅၂)ေယာက္၏ စား၀တ္ေနေရးက အေရးတႀကီး ေျဖရွင္းေနၾကရသည့္ ျပႆနာတရပ္ပင္...။ တေန႔လွ်င္... ဆန္တစ္အိတ္ကုန္၏။ ဟင္းရံဖုိးက ဘတ္ (၅၀၀)သည္ အနည္းဆံုး...။ သူသည္ ဤအေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာရင္း... ေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္ သပိတ္အတြက္ ေက်နပ္ေနသည့္ဟန္က သူ၏မ်က္၀န္းအစံု၌ အထင္းသား...။ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားက လင္းလင္းလက္လက္...။ ၿပီးလွ်င္....။

“အမႈကို ရုံးတင္လုိက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာက လာၿပီးညိႇတယ္။ ဥပေဒသတ္မွတ္ထားတဲ့အတုိင္း လစာကိုေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဆာင္ေနခ ျဖတ္မယ္။ ထမင္းဖုိး ျဖတ္မယ္။ တျခားေခါင္းစဥ္မရွိဘဲ ျဖတ္ေတာက္မွာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုရင္ ဘာမွမထူးဘူးတစ္လ ဘတ္ (၁၀၀၀)ေလာက္ပဲ က်န္မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လက္မခံၾကဘူး။ အမႈကို ဆက္ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုၿပီး ရင္ဆိုင္ၾကတယ္”

“(၁၃၊ ၆၊ ၀၅) ရက္ေန႔မွာ အလုပ္သမားရုံးကို သြားရတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူေဌးနဲ႔ တခါေတြ႔ၿပီး ေဆြးေႏြးေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀)ေယာက္ကိုပဲ ေတာင္းဆုိတာေတြေပးမယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကို မေပးဘူး ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ဒါကိုလက္မခံဘူး။ (၂၀၊၇၊၀၅)ရက္ေန႔က အမိန္႔ခ်လိုက္တာ။ စာရြက္ကို က်ေနာ္လက္မွတ္ထုိးၿပီး ယူခဲ့တယ္။ သိန္း (၂၀)နီးပါးရမယ္လို႔ ပါတယ္။ ဒါကို (၁၅)ရက္အတြင္း အေၾကာင္းျပန္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ (၈၊၈၊၀၅)ရက္ေန႔မွာ ျပန္လာဖို႔ ခ်ိန္းတယ္။ မေက်နပ္လို႔ရွိရင္ သူေဌးဘက္ကေရာ အလုပ္သမားေတြဘက္ကပါ အမႈဆက္တက္လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္”

“က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပြဲက... ‘သပိတ္နဲ႔ တရားရုံး’ တၿပိဳင္တည္း တုိက္ရတဲ့ တုိက္ပြဲပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့တုိက္ပြဲဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ” သူသည္ စကားအားနာ၍ အေ၀းသို႔ ေငး၍ေန၏။ သူျမင္ေနရသည္က မဲေဆာက္ေထာင္၏ နံရံအုပ္ရုိးႀကီးမ်ား...၊ ၿပီးလွ်င္....။

“က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ကိုယ္တုိက္ယူမွရမယ္။ ကိုယ္ဗိုက္နာရင္ ကိုယ္ေဆးေသာက္မွ ကိုယ္ေပ်ာက္မွာေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးေတြက အမ်ားႀကီး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရတာဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္တုိက္ယူမွပဲရမယ္လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု က်တဲ့အထိ တုိက္ေစခ်င္တယ္”

သူ႔စကားက... အားမာန္အျပည့္... က်ေနာ္သူ႔အား ၾကည့္မိ၏။ ေလးေထာင့္စပ္စပ္မ်က္ႏွာတြင္ ကတံုးစေထာက္ ဆံပင္ႏွင့္သူသည္ ‘အာဋာာ၀က ခ်န္မေလာင္း’ ပင္...။ ခရာတြက္သံအား ၾကားရ၏။ ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္ခရာ...။ သူႏွင့္က်ေနာ္ ထုိင္ရာမွ ထလိုက္ၾက၏။ သူလည္း... သံတုိင္ၾကားအခန္းတြင္သို႔ သြားရေတာ့မည္...။ က်ေနာ္လည္း... သံတိုင္ၾကားသို႔...။ မဲေဆာက္သည္ ဤသို႔ႏွင့္ပင္ စုပ္ခ်ပ္ၾကမ္းၾကမ္းအား ခ်ယ္ေန၏။

မင္းေဆြသစ္

0 comments: